ستاره ها

اي همرهان عاشق بياييد دري به سوي افقها باز كنيم و چشم در چشم خورشيد تا اوج

خواستن و روشنايي به تماشا بنشينيم و دست در دست يكديگر بر هفت آسمان محبت بال

بگشاييم .

كاش آسمان حرف كوير را مي فهميد و اشك خود را نثار گونه هاي خشك او مي كرد .

كاش واژه حقيقت آنقدر با لبها صميمي بود كه براي بيانش به شهامت نيازي نبود .

كاش دلها آنقدر خالص بودند كه دعاها قبل از پايين آمدن دستها مستجاب مي شد .

كاش شمع ، محبت حقيقي را در تقلاي بال و پر سوخته پروانه مي ديد و او را باور مي كرد .

كاش مهتاب با كوچه هاي تاريك شب آشنا تر بود .

كاش بهار آنقدر مهربان بود كه باغ را بدست خزان نمي سپرد .

كاش فرياد آنقدر بي صدا بود كه حرمت سكوت را نمي شكست و بالاخره....................

"كاش مرگ معني عاطفه را مي فهميد ".