براي متولد شدن فرصت كم است و راه طولاني

براي شاد كردن فرصت كم است و راه هموار

براي شاد زيستن فرصت كم است و اندوه فراوان

براي عاشق شدن فرصت كم است و راه سنگلاخ

براي يقين كردن فرصت كم است و ترديد سد راه

اما

براي با تو بودن فرصت فراوان است و انتظار بي پايان

 نمي دانم

نمي دانم محبت را بر چه كاغذي بنويسم

                                         كه هرگز پاره نشود

بر چه گلي بنويسم

                    كه هرگز پرپر نشود

بر چه ديواري بنويسم

                    كه هرگز پاك نشود

بر چه آبي بنويسم

                   كه هرگز گل آلود نشود

                                            و

                                               بر چه قلبي بنويسم

                                                                  كه هرگز سنگ نشود

امشب به قصه دل من گوش مي كني

فردا مرا چو قصه فراموش مي كني

دوستي شاخه گلی است كه به يك غفلت خواهد پژمرد

 كاش مي شد غفلت نكنيم...

فردا يكم تیر تولدم

این عکس رو تقدیم می کنم به دوستان گلم

اگر در شب به فكر از دست دادن خورشيد باشي ستاره ها را نيز از دست خواهي داد.........

به چشمانت بياموز كه هر كس ارزش ديدن ندارد

به دستانت بياموز كه هر گل ارزش چيدن ندارد

به قلب خود بياموز كه هر كس كنج اون جايي ندارد

اي همرهان عاشق بياييد دري به سوي افقها باز كنيم و چشم در چشم خورشيد تا اوج

خواستن و روشنايي به تماشا بنشينيم و دست در دست يكديگر بر هفت آسمان محبت بال

بگشاييم .

كاش آسمان حرف كوير را مي فهميد و اشك خود را نثار گونه هاي خشك او مي كرد .

كاش واژه حقيقت آنقدر با لبها صميمي بود كه براي بيانش به شهامت نيازي نبود .

كاش دلها آنقدر خالص بودند كه دعاها قبل از پايين آمدن دستها مستجاب مي شد .

كاش شمع ، محبت حقيقي را در تقلاي بال و پر سوخته پروانه مي ديد و او را باور مي كرد .

كاش مهتاب با كوچه هاي تاريك شب آشنا تر بود .

كاش بهار آنقدر مهربان بود كه باغ را بدست خزان نمي سپرد .

كاش فرياد آنقدر بي صدا بود كه حرمت سكوت را نمي شكست و بالاخره....................

"كاش مرگ معني عاطفه را مي فهميد ".

دستهايم برايت شعر مي نويسند

اما تو هرگز نخواهي خواند

آتش عشق در چشمانم غوطه مي زند

ولي تو هرگز نخواهي ديد

نه ، تو هرگزمرا نخواهي فهميد

و من با اين همه اندوه از كنارت خواهم گذشت

و باز تو درك نخواهي كرد.

اگر گل می دانست که روزی پژمرده خواهد شد                           هیچ وقت شکوفا نمی شد

اگر درخت می دانست یک روز نابودش خواهند کرد                      هیچ وقت نمی رویید

اگر دریا و ساحل می دانستند روزی خشک خواهند شد              هیچ وقت خروشان نمی شدند

اگر خورشید وقتی برای اولین بارطلوع کرد می دانست که وقت غروبش نیز می رسد

                                                                       هیچ وقت نمی درخشید

و اما من :

               اگر می دانستم روزی با این سرنوشت فلاکت بار دچار خواهم شد

               هرگز به این دنیای پر از نیرنگ پا نمی نهادم .